smilesneezes;

Title: Blind. Bitter.

Author: smilesneezes

Pairing: Junghoon x Kyuhyun

Rating: ไม่ใสแล้ว...

Inspiration: Brown Eyed Girls – Cleansing Cream (MV)

Note: โปรดอย่าได้ถือสา .___.

------------------------------------------

หากถามว่าตอนนี้คยูฮยอนเห็นอะไร… เขาคงตอบว่าเขาเห็นเพียงความมืด อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีที่แล้วทำให้เขาสูญเสียการมองเห็นไปตลอดชีวิต และก็เหมือนกับคนตาบอดทุกคน เมื่อเสียประสาทรับรู้ส่วนหนึ่งไป ประสาทส่วนอื่นก็ทำงานได้ดีขึ้นกว่าเดิมเพื่อทดแทนประสาทที่เสียไป

หากถามว่าตอนนี้คยูฮยอนได้ยินอะไร… เขาได้ยินเสียงประตูห้องของเขาเปิดอย่างแผ่วเบา ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนคนหนึ่งย่างกรายเข้ามา

หากถามว่าตอนนี้คยูฮยอนได้กลิ่นอะไร…เขาได้กลิ่นบุหรี่ วันนี้ได้กลิ่นแรงกว่าปกติ คนคนนั้นคงเพิ่งสูบไปสักมวนหนึ่งก่อนเดินเข้ามาในห้องนี้

เป็นกลิ่นเดียวกันกับที่เขาได้รับตั้งแต่วันแรกที่ย้ายมาอยู่ที่นี่

.

.

แน่นอนว่าลูกพี่ลูกน้องของเขาที่เพิ่งแต่งงานไม่ได้ชอบใจกับเรื่องนี้นัก หญิงที่เพิ่งแต่งงานใหม่ที่ไหนกันจะอยากได้น้องชายตาบอดมาร่วมชายคาอยู่ด้วย แต่หล่อนไม่มีทางเลือก เพราะในหมู่ญาติพี่น้องทั้งหมด หล่อนเป็นคนเดียวที่จะสามารถช่วยเหลือและดูแลคยูฮยอนได้เต็มที่ เมื่อหล่อนย้ายมาอยู่กับสามี คยูฮยอนก็ต้องตามมาด้วย

คิมจองฮุน…หล่อนบอกว่าเขาชื่อคิมจองฮุน

‘ขอผมจับหน้าคุณได้ไหมครับ ผมอยากรู้ว่าคุณหน้าตาอย่างไร…’

เมื่อได้รับคำอนุญาต ฝ่ามือเรียวจึงค่อยๆ ยื่นไปสัมผัสใบหน้าของอีกฝ่าย จองฮุนตัวสูงกว่าเขาทำให้ต้องเลื่อนมือไปมาอยู่สักพักกว่าจะหาจุดเริ่มต้นเจอ มือของคยูฮยอนค่อยๆ ไล่ลงมาจากหน้าผากจนถึงจมูกโด่ง นิ้วโป้งทั้งสองข้างวนอยู่บนเปลือกตา ก่อนจะลงมาไล้สัมผัสความแข็งแกร่งบริเวณโหนกแก้ม นิ้วที่เหลือลูบใบหน้าของจองฮุนซ้ำไปซ้ำมาราวกับประติมากรที่กำลังปั้นใบหน้านี้ให้เข้ารูป สุดท้ายแล้วนิ้วโป้งทั้งสองก็มาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบาง เป็นจุดหนึ่งที่คยูฮยอนใช้เวลาสัมผัสนานกว่าจุดอื่น…คงเพราะเป็นจุดสุดท้าย จึงทำให้คยูฮยอนต้องใช้เวลาจินตนาการใบหน้าที่แท้จริงของจองฮุนด้วย

ทันทีที่คยูฮยอนปล่อยมือออก จองฮุนก็ผ่อนลมหายใจยาวๆ ออกมาราวกับอดกลั้นไว้นาน

ตอนนั้นเองที่คยูฮยอนได้กลิ่นบุหรี่ของจองฮุนเป็นครั้งแรก

.

.

‘คยูฮยอนยังเด็กอยู่ อย่าสูบเลย’

ถึงจะพูดเตือนเสียงนุ่ม หากชายหนุ่มกลับอัดควันบุหรี่เข้าไปเต็มปอด

‘คยูยังโตไม่พออีกหรือไง?’

เหลือบมองดวงตาสุกใสของคยูฮยอนที่ไม่ได้จับจ้องไปยังสิ่งใดเป็นพิเศษ เพราะมองไม่เห็น ก่อนจะเลื่อนลงไปมองริมฝีปากอิ่ม… สิ่งที่เขากำลังคาบอยู่ในปากไม่ควรไปอยู่ตรงนั้น

‘ที่จริง จะอายุเท่าไหร่ก็อย่าสูบเลย มันไม่ดีหรอก ถ้าพี่นายรู้เข้าเขาจะว่าเอา’

‘คยูแค่อยากลองเฉยๆ ว่ารสชาติมันเป็นยังไง อีกอย่าง พี่ไม่รู้หรอก…ถ้าเราแอบทำ’

…ใช่ ถ้าแอบทำก็จะไม่มีใครรู้

จองฮุนเหลียวมองด้านหลัง… ภรรยาของเขาที่นั่งอยู่บนโซฟายังคงใจจดใจจ่ออยู่กับละครภาคค่ำ คงไม่สนใจสามีและน้องชายที่กำลังนั่งอยู่ตรงชานบ้านข้างนอก

‘แค่อยากรู้ใช่ไหมว่ารสชาติมันเป็นยังไง?’

คยูฮยอนพยักหน้าแทนคำตอบ มือแกร่งข้างที่ไม่ได้คีบบุหรี่ไว้จึงเลื่อนไปจับปลายคางของเด็กหนุ่มก่อนจะ ประทับริมฝีปากลงไปอย่างเชื่องช้า แทรกปลายลิ้นเข้าไปแตะต้องเบาๆ เพื่อให้รสบุหรี่ได้ถ่ายทอดไปสมความปรารถนาของอีกคน และเพราะกลัวว่าคนที่นั่งอยู่ในบ้านอาจจะหันมาเมื่อไหร่ก็ได้ จองฮุนจึงรีบถอนริมฝีปากออกแม้ในใจลึกๆ จะนึกเสียดาย…

‘เป็นไงบ้าง?’

บางทีสารนิโคตินอาจออกฤทธิ์รุนแรงรวดเร็วกว่าที่จองฮุนคิด

‘คยูชอบ…อีกทีได้ไหม?’

.

.

ได้ยินเสียงดังกริ๊กเหมือนคนเปิดสวิตช์ไฟในห้องที่คยูฮยอนไม่เคยต้องใช้ ก่อนที่เสียงฝีเท้าจะหยุดลงเมื่อมาถึงปลายเตียง เสียงหายใจจากคนที่เดินเข้ามาดังขึ้นเพราะระยะที่ใกล้กว่าเดิม กลิ่นบุหรี่ลอยวนอยู่ใกล้จมูกมากขึ้น คยูฮยอนกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง แผ่นหลังบางพิงหมอนใบโตเอาไว้ แม้ไม่ใช่ครั้งแรก…หากร่างเพรียวยังคงนั่งตัวเกร็งด้วยมองสิ่งใดไม่เห็น ไม่อาจเป็นฝ่ายเริ่มต้นได้ก่อน

ฟูกบนเตียงที่จู่ๆ ก็ยุบลงไปด้านหนึ่งทำให้เจ้าของรู้ว่าจองฮุนขึ้นมานั่งบนนี้แล้ว คยูฮยอนยื่นแขนออกไปในทิศที่ฟูกยุบ จับเจอส่วนที่เหมือนจะเป็นใบหน้าของอีกฝ่าย มือแกร่งเลื่อนขึ้นมากุมข้อมือของคยูฮยอนไว้และค่อยๆ จับมันวางลงกับเตียงเหมือนเดิม คล้ายกับเวลาห้ามเด็กซุกซนที่กำลังอยากรู้อยากเห็น และยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ เพราะเมื่อจองฮุนปล่อยมือแล้ว คยูฮยอนก็ยกมือทั้งสองข้างควานหาใบหน้าของจองฮุนอีกครั้งในความมืด

“นี่พี่เอง”

“รู้”

เมื่อจองฮุนอยู่นิ่งๆ คยูฮยอนก็เจอสิ่งที่ค้นหาได้อย่างง่ายดาย มือทั้งสองข้างโอบใบหน้าของอีกคนหนึ่งไว้ นิ้วโป้งไล้วนไปตามแก้มของจองฮุนช้าๆ และย้ำอยู่ที่เดิมจนกระทั่งจองฮุนคว้าข้อมือข้างหนึ่งเอาไว้ ริมฝีปากบางประทับจูบเบาๆ บนฝ่ามือ แล้วจึงเลื่อนขึ้นไปจูบที่ปลายนิ้วเรียวนั้นทีละนิ้ว ตามด้วยเปลือกตาทั้งสองข้าง แล้วจึงจู่โจมริมฝีปากอิ่มของคนตรงหน้า

ประสาทตาที่ดับสิ้นไปไม่ได้ทำให้สัญชาตญาณที่มีอยู่ในบุรุษเพศสูญหาย คยูฮยอนจูบจองฮุนกลับอย่างไม่ขวยเขิน รสของบุหรี่ไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มอย่างคยูฮยอนถอยห่างอย่างรังเกียจ แต่กลับทำให้ยื่นแขนไปโอบรอคอของอีกฝ่ายเพื่อจะได้ลิ้มรสได้ถนัดถนี่ขึ้น ไม่รีรอที่จะแทรกลิ้นเข้าไปเพื่อดูดชิมรสขมปร่า ราวกับผีเสื้อใจร้อนดูดกินน้ำหวานจากดอกไม้สีสวย

ผละจากกันอย่างเสียดายเมื่ออากาศหายใจในกายเริ่มไม่เพียงพอ ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับลำคอระหงก่อนที่เรียวปากและจมูกโด่งจะแนบตามมา สูดกลิ่นหอมจากร่างนี้เข้าไปราวกับสูดนิโคตินในบุหรี่เข้าปอด พร้อมๆ กับที่ดันคยูฮยอนให้นอนราบลงกับเตียงอย่างเชื่องช้า นิ้วแกร่งที่มักใช้คีบมวนบุหรี่ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อนอนเม็ดบนของคนข้างล่าง

อากาศเย็นๆ จากเครื่องปรับอากาศเข้าแตะต้องร่างกายท่อนบนในทันทีที่กระดุมทุกเม็ดถูกปลดออกพร้อมๆ กับที่สาบเสื้อทั้งสองข้างถูกคนด้านบนเขี่ยออกไป คยูฮยอนมองไม่เห็นว่าตอนนี้จองฮุนกำลังมีสีหน้าแบบใด แต่รับรู้อารมณ์ของอีกฝ่ายได้ผ่านสัมผัสร้อนๆ ที่ค่อยๆ ไล่ลงมาจากไหปลาร้าจนถึงแผ่นอก แม้ดูเนิบนาบ…แต่กลับจาบจ้วงนักเพราะริมฝีปากที่ขบเม้มผิวกายและปรนเปรอยอดอกทั้งสองข้างไม่หยุดหย่อน

เผลอปล่อยเสียงครวญครางรื่นหูหลุดออกมา ก่อนจะหายไปเมื่อเรียวปากถูกประกบปิดแน่นอีกครั้งหนึ่ง คยูฮยอนชิมรสบุหรี่อย่างโหยหาเป็นครั้งที่สอง รู้สึกตัวเบาหวิวขึ้นมาทันใดเมื่ออาภรณ์ท่อนล่างถูกดึงออกช้าๆ ผิวกายเปลือยเปล่าทักทายกับความเย็นภายในห้อง หากความร้อนรุ่มก็เข้ามาแทนที่ทันทีเมื่อมือสากแตะต้องเข้าที่บริเวณต้นขาทั้งสองข้างเพื่อจับแยกกัน ก่อนที่ข้างหนึ่งจะเลื่อนไปมอบความอบอุ่นให้กับส่วนอ่อนไหว

ในหัวของคยูฮยอนตอนนี้มีเพียงภาพปลายนิ้วของจองฮุนที่ลูบวนและฝ่ามือที่ขยับขึ้นลงไปมา ในครั้งแรกที่ทำแบบนี้…คยูฮยอนบ่นน้อยใจที่ดวงตาเขามองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากสีดำ เขาอยากเห็นจองฮุนด้วยดวงตาทั้งสองข้างของเขา ยังดีที่เคยมองเห็นมาก่อนหน้านี้จึงทำให้พอนึกภาพในสมองได้บ้าง แต่ในครั้งหลังมานี้ คยูฮยอนเปลี่ยนความคิด… กลายเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นไปแล้วกับการโดนชายหนุ่มซึ่งเขามองไม่เห็นแม้แต่หน้าจับจ้องและครอบครองทุกอณูของร่างกาย

“อ๊ะ…อา…” ร้องออกมาเสียงดังกว่าเดิมจนคนด้านบนต้องจัดการอีกครั้ง เมื่อไม่อาจส่งเสียงร้องได้ตามใจปลายเล็บจึงจิกเข้ากับผ้าปูที่นอนเพื่อระบายความเสียวซ่านที่กำลังแล่นไปทั่วสรรพางค์กาย จนข้อมือแกร่งขยับด้วยจังหวะรวดเร็ว ร่างกายของคยูฮยอนก็กระตุกเกร็งก่อนจะถึงฝั่งฝัน หอบหายใจถี่เมื่อจองฮุนละริมฝีปากออกไป

จองฮุนจับร่างของคยูฮยอนพลิกคว่ำลง ยกสะโพกให้สูงขึ้น เด็กหนุ่มรู้ทันทีว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ นิ้วแรกแทรกเข้าไปในช่องทาง ขยับเข้าออกช้าๆ จนคยูฮยอนเริ่มคุ้นชินแล้วจึงตามด้วยนิ้วที่สองและนิ้วที่สาม พยายามกลั้นเสียงร้องเอาไว้ แต่ก็ล้มเหลวเมื่อจุดอ่อนไหวภายในโดนสัมผัสซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ชู่ว” ไม่เพียงส่งเสียงเตือนเท่านั้น หากคนด้านบนยังยื่นมืออีกข้างหนึ่งมาปิดปากของเขาไว้ เสียงครางอื้ออึงจึงดังอยู่แค่ในลำคอ

เมื่อแน่ใจว่าคนด้านล่างพร้อมแล้ว จองฮุนจึงถอนนิ้วทั้งสามออกไปก่อนจะแทรกตัวเองเข้าแทนที่ในไม่กี่วินาทีถัด มา ค่อยๆ ดันเข้าไปลึกจนสุด เห็นปฏิกิริยาคยูฮยอนจึงรู้ว่าเด็กหนุ่มเริ่มคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้แล้ว ไม่มีอาการเกร็งหรือสั่นกลัวเหมือนในครั้งแรกๆ…

คนด้านบนขยับสะโพกเข้าออกก่อนช้าๆ แล้วจึงเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ไม่นานนักก็เลื่อนมือลงไปปรนเปรอส่วนอ่อนไหวของคยูฮยอนด้วยอีกทาง คยูฮยอนแทบจะหลอมละลายไปกับความร้อนรุ่มที่คนด้านบนมอบให้ทั้งสองฝั่ง แผ่นหลังโดนจองฮุนไล่จูบตั้งแต่ต้นคอลงมา

หากคยูฮยอนเป็นมวนบุหรี่ ตอนนี้จองฮุนก็คงกำลังเสพนิโคตินเข้าไปจนเต็มปอด

“อา…คยูฮยอน”

คยูฮยอนถูกพลิกร่างให้นอนหงาย ริมฝีปากของจองฮุนประกบลงมาอีกครั้ง ลิ้นของทั้งสองเกี่ยวกระหวัดกันแน่นกว่าเดิมด้วยอารมณ์ที่พุ่งขึ้นจนใกล้ถึงจุดสูงสุด ส่วนอ่อนไหวเริ่มแข็งขืนขึ้นเพราะจองฮุนยังคงไม่หยุดขยับมือ เช่นเดียวกับสะโพกที่ก็ยังคงกระแทกเข้ามาด้วยจังหวะรวดเร็วไม่หยุดหย่อน เสียงเนื้อกระทบกันดังกลบเสียงครวญครางอย่างพึงพอใจในคอของคนทั้งคู่

รับแรงกระแทกหนักๆ อีกสองสามครั้งและในที่สุดของเหลวอุ่นๆ ก็ฉีดเข้ามาเต็มช่องทางข้างใน พร้อมๆ กับที่คยูฮยอนปลดปล่อยออกมาเป็นครั้งที่สอง

ร่างทั้งสองบนเตียงหอบหายใจถี่ จองฮุนค่อยๆ ถอนกายออกมา คยูฮยอนยื่นมือข้างหนึ่งขึ้นมาเพื่อควานหาใบหน้าของจองฮุนอีกครั้ง ชายหนุ่มจึงจับมือของคยูฮยอนแนบใบหน้าของตัวเองเอาไว้

“…พี่จองฮุน”

“หืม?”

“คยูขอบุหรี่อีกได้ไหม?”

จองฮุนขยี้ผมคยูฮยอนเบาๆ และปฎิเสธไป “สูบมากๆ ไม่ดีหรอกนะบุหรี่น่ะ”

ชายหนุ่มอายุมากกว่าจัดการสวมกางเกงชุดนอนและติดกระดุมเสื้อนอนของร่างบางบนเตียงให้เป็นอย่างเดิม ทุกครั้งที่ลอบเข้ามาทำแบบนี้ จองฮุนไม่เคยฝากฝังร่องรอยใดๆ เอาไว้บนตัวคยูฮยอนเพื่อไม่ให้อีกคนที่อยู่ร่วมกันผิดสังเกต…

“แล้วพี่จองฮุนยังสูบเยอะอยู่อีกหรือเปล่า?”

“ไม่แล้วล่ะ…เดี๋ยวนี้ลดลงไปเยอะแล้ว…”

เพราะสารนิโคตินที่ช่วยทำให้เขาผ่อนคลายจนเสพติดมันไม่ได้อยู่แค่ในบุหรี่

“หลับฝันดีนะคยูฮยอน พรุ่งนี้เจอกัน” ก้มลงจูบที่แก้มของคนที่นอนอยู่อย่างรักใคร่ และคยูฮยอนก็ยกมือขึ้นมาจับใบหน้าของเขาไว้อีกครั้ง… เพราะมองไม่เห็น สิ่งที่คยูฮยอนทำเพื่อรับรู้อารมณ์ของอีกฝ่ายคือการสัมผัสกันเท่านั้น… คยูฮยอนลูบตั้งแต่หน้าผากลงมาจรดริมฝีปากบาง…รับรู้ว่าพี่จองฮุนของเขากำลัง ยิ้ม…อย่างพึงพอใจ

“ฝันดีครับ”

เสียงฝีเท้าของคนตัวสูงค่อยๆ ไกลออกไป ตามด้วยเสียงปิดสวิตช์ไฟและเสียงบานประตูเปิดออกอย่างช้าๆ สิ้นเสียงทั้งมวลจนเหลือเพียงความเงียบทันทีที่บานประตูปิดสนิทลง

.

.

.

กลิ่นบุหรี่ของจองฮุนยังคงอบอวลอยู่ภายในห้อง รวมไปถึงที่เสื้อผ้าและตามผิวกายของคยูฮยอน

รสขมของบุหรี่ก็ยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้นเช่นกัน

.

.

จองฮุนบอกว่าเขาลดบุหรี่ได้แล้ว แต่คยูฮยอนกำลังรู้สึกว่าเขาติดบุหรี่หนักกว่าเดิม.

.

.

.

END.