smilesneezes;

Title: ただいま -I'm Home-

Author: smilesneeezes

Pairing: Kyuhyun & Sungmin

Rating: G

Note: [1] เคยโพสลง smfix ในนามแฝง junjyou (ยูส shinjuurin) นะคะ :3 (จะมีหลายชื่อทำไม...) [2] ただいま  อ่านว่า ทะดะอิมะ แปลว่า 'กลับถึงบ้านแล้ว' ค่ะ คนญี่ปุ่นจะพูดกันจนเป็นนิสัยเมื่อเดินทางกลับมาถึงบ้านแล้ว

"ขอโทษที่ต้องทำให้วุ่นวายนะครับ"

ชายหนุ่มก้มศีรษะให้กับเจ้าหน้าที่ที่ดูแลหอพักก่อนจะรับคีย์การ์ดและกุญแจดอกหนึ่งมาจากอีกฝ่าย คงเป็นเพราะในวันที่สมาชิกซุปเปอร์จูเนียร์ย้ายออกจากหอนี้อย่างเป็นทางการหลังจากประกาศแยกวง พวกเขาดื่มรำลึกความหลังกันหนักไปหน่อย เขาเลยลืมของบางอย่างอย่างไว้ที่นี่ ซึ่งกว่าจะรู้ตัวว่าเขาไม่ได้เอามันกลับบ้านไปด้วย เวลาก็ผ่านไปแล้วสองสามวัน

โชคยังดีที่ยังไม่มีใครมาใช้ห้องเดิมต่อจากพวกเขา จึงยังไม่มีการทำความสะอาดชุดใหญ่ในห้องนั้น ทางหอพักแค่ให้แม่บ้านไปจัดการเช็ดฝุ่นและจัดห้องให้เรียบร้อยเท่านั้น ไม่มีการรื้อสิ่งของของเจ้าของห้องเก่าออกไป ซองมินจึงแน่ใจว่าของที่เขาลืมไว้ยังอยู่ในห้องนั้น

ชายหนุ่มวัยเฉียดยี่สิบเจ็ดไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะต้องกลับมาที่นี่อีกภายในเวลาไม่กี่วัน จำได้ว่าคืนสุดท้ายที่พวกเขาอยู่ที่นี่นั้น ที่หอพักชั้น 12 (พวกเขาขึ้นไปฉลองกันที่ชั้น 12 ทั้งหมด) เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะที่ดังพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหลมากเพียงใด เพราะนับจากคืนนั้น ซุปเปอร์จูเนียร์ก็กลายเป็นเพียงอดีตบอยแบนด์ชื่อดังก้องเอเชียที่ตอนนี้สมาชิกต่างก็แยกย้ายกันไปทำงานตามความถนัดของแต่ละคน

แม้จะเป็นหอพัก แต่สำหรับซองมินที่นี่คือบ้านหลังที่สอง บ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย คืนนั้นเขาอาจจะร้องไห้ไม่หนักเท่าฮยอกแจหรือทงเฮ แต่เขาก็ใจหายไม่แพ้กัน ซุปเปอร์จูเนียร์เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขาหลายปีนัก 

วันนี้เขากลับมาที่นี่ในฐานะของอีซองมิน นักแสดงและนักจัดรายการวิทยุ
ไม่ใช่ซองมิน สมาชิกของวงซุปเปอร์จูเนียร์อีกแล้ว

ทันทีที่ออกจากลิฟท์ เสียบคีย์การ์ดและเข้าไปในห้องห้องเดิม บรรยากาศและความทรงจำทั้งหมดก็ปะทะเข้ากับซองมินอีกครั้ง ทั้งที่ชายหนุ่มเชื่อว่าตั้งแต่คืนแห่งการร่ำลาเขาจะสามารถทำใจยอมรับความเปลี่ยนแปลงนี้ได้ แต่เมื่อเขากลับมาเหยียบในสถานที่อันเต็มไปด้วยอดีตที่ทั้งสวยงามและสะเทือนใจนี้อีกครั้ง... เขาก็รู้ทันทีว่าเขาทำใจไม่ได้จริงๆ

โต๊ะที่พวกเขาทานข้าวด้วยกันยังอยู่ที่เดิม พอเดินเข้าไปซองมินก็ยังคงสัมผัสถึงไออุ่นจางๆ ของสมาชิกคนอื่นๆ ที่นั่งล้อมโต๊ะด้วยกัน ยังคงได้กลิ่นหอมจากกับข้าวที่เรียวอุคเป็นคนทำ มองไปทางหน้าต่างที่ตอนนี้มีผ้าม่านปิดทึบ ซองมินยังจำได้อยู่ว่าตรงนั้นเคยมีถ้วยรางวัลวางเรียงรายอยู่มากมาย

นึกถึงรางวัลที่เคยได้รับขึ้นมาแล้ว เขาก็คิดถึงภาพที่พวกเขาทั้งหมดร่วมกอดคอบนเวที แสดงความยินดีผ่านรอยยิ้มและน้ำตา และก็จำได้ดีว่าบางครั้ง...บางครั้งที่คนคนหนึ่งได้กอดเขา กอดนั้นจะแน่นและอบอุ่นมากกว่ากอดของคนอื่นๆ

ซองมินส่ายศีรษะสองสามทีเพื่อไม่ให้ตัวเองคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะเดินไปยังประตูห้องของตัวเอง ไขกุญแจและก้าวเข้าไป... ถ้าไม่นับว่าข้าวของเครื่องใช้ของซองมินและคยูฮยอนหายไปแล้ว ทุกอย่างในห้องนี้ก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่ต่างอะไรจากข้างนอกห้องเช่นกัน

ชายหนุ่มเผลอนั่งลงบนเตียงของคยูฮยอน ผ้าปูเตียงสีเขียวที่เคยคลุมอยู่หายไป ที่จริงหายไปก่อนที่พวกเขาจะแยกวงอย่างเป็นทางการได้สักพักหนึ่ง วันที่คยูฮยอนย้ายออกจากที่นี่ไป ซองมินไม่เคยถามว่าทำไม เพราะเขารู้ดีว่า ไม่ว่าคยูฮยอนจะอยู่ที่ไหน เขาจะไม่มีทางลืมห้องนี้ เหมือนกับที่เขาเองก็ลืมห้องนี้ไม่ได้เช่นกัน

ภาพขวดไวน์ที่เคยวางเรียงรายอยู่ริมหน้าต่างปรากฏขึ้นในหัวของซองมิน... เขาขนขวดไวน์เหล่านั้นกลับบ้านไปหมดแล้ว แต่ยังมีขวดไวน์อีกหลายขวดที่ซองมินยังไม่ได้เอากลับ

ซองมินก้มลงไปใต้เตียงของคยูฮยอน คลี่ยิ้มบางๆ ออกมาเมื่อยังเห็นกล่องลังใบหนึ่งอยู่ตรงนั้น เขาเอื้อมไปคว้ามันออกมาและเปิดดู...

ไม่แปลกที่คยูฮยอนจะไม่ได้เอามันกลับไป เพราะตอนที่คยูฮยอนย้ายออกไปซุปเปอร์จูเนียร์ยังคงทำกิจกรรมกันอยู่ จึงเป็นเรื่องที่ยุ่งยากหากคยูฮยอนจะขนขวดไวน์เปล่าๆ เหล่านี้ออกไปด้วย ส่วนซองมินเองก็คงมัวแต่ใช้เวลาอยู่กับสมาชิกคนอื่นๆ ในคืนสุดท้าย จนลืมไปว่ายังมีขวดไวน์เหล่านี้ซุกซ่อนอยู่ใต้เตียง

'ไว้ริมหน้าต่างแบบนั้นขืนฮยาคุหรือเซนไปเดินชนแตกเข้าจะทำยังไงล่ะ?'

'แมวฉันฉลาดออกนะ มันไม่ชนแตกหรอกน่า'

'แมวจะไปฉลาดกว่าคนได้ยังไง อย่ามาอวยแมวจนเกินเหตุเลยน่า' คยูฮยอนเถียง ซองมินบุ้ยปากกับประโยคสุดท้าย 'เอามาไว้ในกล่องนี้เลย แล้วไว้ใต้เตียงผม มันจะได้ไม่แตก โอเคมั้ย?'

'ทีไวน์ที่ฉันดื่มฉันยังไม่เห็นจะต้องเอาไว้ใต้เตียงแบบนายเลย ตั้งโชว์ไว้สวยดีออก'

'ไวน์ที่พี่ดื่ม พี่จะทำอะไรกับมันก็ช่างเถอะ แต่ไวน์ที่พี่ดื่มกับผม...' คยูฮยอนย้ำ 'ผมไม่อยากให้มันแตกไปสักขวด'

'…'

'เข้าใจใช่มั้ยว่าผมหมายความว่ายังไง...'

ซองมินกวาดสายตามองขวดไวน์แต่ละขวดในกล่องนั้นอย่างคิดถึง... ไม่ว่าจะเป็นไวน์ Roggio del Filare 2004 ของ Velenosi ที่ทำให้คยูฮยอนรู้สึกแสบที่ปลายจมูกขวดนั้น ไวน์แดง Cabernet Sauvignon ของ La Fortuna และไวน์อินเดีย Sula Red Zinfandel ของ Sula Vineyards กับไวน์ Merlot ของ Santa Helena ที่ดื่มในคืนเดียวกัน และอีกหลายต่อหลายขวดทีพวกเขาดื่มด้วยกัน แต่ก็ไม่เคยบอกให้ใครรู้เท่านั้นเอง

ปกติซองมินไม่ใช่คนที่ร้องไห้ง่ายๆ แต่ตอนนี้น้ำใสๆ กำลังก่อตัวขึ้นในดวงตาของเขา ไม่มากมายพอที่จะเรียกได้ว่าร้องไห้ แต่ก็เอ่อขึ้นมาพอที่จะทำให้ซองมินรู้ว่าเขากำลังคิดถึงเรื่องราวเก่าๆ ขนาดไหน

ทั้งขวดไวน์เหล่านี้และห้องห้องนี้เป็นความทรงจำที่มีค่าในชีวิตของซองมิน... เพียงแค่ได้เข้่ามาเห็น ได้เข้ามาอยู่ในนี้อีกครั้ง ซองมินก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังกลับมาที่บ้านอันอบอุ่น บ้านที่เขาสบายใจเมื่อได้เอนกายนอนในนี้ นึกเสียดายนักที่วินาทีนี้ไม่มีใครอีกคนที่เคยดื่มไวน์และอาศัยอยู่ด้วยกันในห้องนี้ยืนอยู่ข้างๆ มิเช่นนั้นซองมินคงได้สัมผัสถึงบ้านหลังเดิมที่โหยหาอย่างเต็มเปี่ยมแน่ๆ

ซองมินปาดน้ำตาทิ้ง ปิดกล่องกลับตามเดิม หากวินาทีที่เขากำลังจะอุ้มกล่องขึ้น ประตูห้องก็เปิดขึ้นอย่างกะทันหัน

ชายหนุ่มหันไปมองอย่างตกใจ แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าร่างที่เห็นยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ

"คยูฮยอน..." ซองมินพึมพำออกมา  "นายมาทำอะไรที่นี่?"

จากข่าวคราวล่าสุดที่ได้ยินมา ช่วงนี้คยูฮยอนกำลังเตรียมตัวทำอัลบั้มเดี่ยวของตัวเอง ซองมินจึงแปลกใจมากที่คยูฮยอนกำลังปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า เพราะอีกฝ่ายไม่น่าจะมีเวลาแวะมาที่นี่ ขนาดคืนที่สมาชิกของหอพักนี้อยู่ด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย คยูฮยอนก็ไม่ได้มาร่วมด้วยเพราะตารางที่ค่อนข้างแน่น

คยูฮยอนไม่ตอบอะไร ซองมินก็พูดอะไรไม่ออกเช่นกัน และด้วยความรู้สึกแบบนี้...ในบรรยากาศแบบนี้ คำพูดร้อยพันไม่จำเป็นอีกต่อไป เพียงดวงตาทั้งสองคู่ที่สบกันก็เกินพอ ร่างสูงตวัดสายตาลงมองกล่องในมือซองมิน ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะกลับไปมองซองมินอีกครั้ง

ไออุ่นแผ่อบอวลไปทั่วหัวใจของซองมินอย่างเงียบๆ ตอนนี้เขาเป็นอีซองมิน คนตรงหน้าเขาคือโจคยูฮยอน ไม่ใช่ซองมินและคยูฮยอนแห่งซุปเปอร์จูเนียร์ก็จริง แต่เพียงแค่เขาสองคนได้กลับมาอยู่ในห้องนี้ ได้เห็นขวดไวน์ที่เต็มไปด้วยความทรงจำดีๆ และได้พบกันและกันอีกครั้ง นั่นก็มากพอแล้วที่จะทำให้ซองมินรู้สึกว่าเขากำลังกลับมาบ้าน บ้านที่แสนสมบูรณ์แบบของพวกเขาสองคน

ซองมินมีเรื่องอยากพูดกับคยูฮยอนมากมาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการอัดเสียงในอัลบั้มเดี่ยวของอีกฝ่าย หรือเรื่องที่เขาเป็นห่วงและคิดถึงคยูฮยอนมาก คยูฮยอนสบายดีหรือไม่ เจ็บป่วยตรงไหน มีปัญหาเรื่องเสียงหรืออะไรอีกหรือเปล่า หรือเรื่องที่เขาอยากจะชวนคยูฮยอนไปหาอร่อยๆ ทานด้วยกันเย็นนี้ และอาจตบท้ายด้วยไวน์สักขวดที่พวกเขาไม่ได้ดื่มด้วยกันมานาน

สมองกำลังเรียบเรียงว่าจะพูดอะไรดี แต่หัวใจกลับสั่งให้ซองมินลุกขึ้นยืนขึ้น และสวมกอดคยูฮยอนเอาไว้แน่น ใบหน้าซุกลงกับแผ่นอกของอีกฝ่ายพร้อมกับรับสัมผัสนุ่มนวลที่ลูบขึ้นลงบนเรือนผมของเขา ร่างสูงกระชับกายของซองมินเข้าหาตัวไว้แน่น กอดของคยูฮยอนยังคงอบอุ่นที่สุดสำหรับหัวใจของซองมินเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

คยูฮยอนกระซิบคำตอบของคำถามที่ซองมินถามเมื่อครู่นี้เบาๆ

“ผมแค่อยากกลับมาที่บ้าน...”

คยูฮยอนไม่เคยลืมที่นี่ไม่ว่าเขาจะไปอยู่ที่ไหน เหมือนกับที่ซองมินก็ทำใจและทิ้งทุกอย่างไปไม่ได้จนต้องหวนกลับมาที่นี่

และแค่คำพูดคำนั้นของคยูฮยอนก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ซองมินมั่นใจได้ว่า ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน แม้ว่าพวกเขาอาจจะไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิม สิ่งที่จะยังไม่แปรเปลี่ยนก็คือสายใยบางๆ ระหว่างโจคยูฮยอนกับอีซองมิน

จากวันแรกที่ได้อยู่ร่วมกันกันจนถึงตอนนี้ที่พวกเขาต่างต้องแยกย้ายกันไป ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิดเดียว และต่อจากนี้ก็จะไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเช่นกัน

ความรักที่พวกเขาสองคนมีให้กันยังคงเหมือนเดิม

END