smilesneezes;

Title: Underestimate
Author: smilesneezes
Pairing: Junghoon x Kyuhyun
Note: มันมาอีกแล้ว...

** อ่าน “Overwhelming” กับ "Overcontrol” ก่อนนะคะ
====

โจคยูฮยอนไม่เข้าใจคิมจองฮุน

คยูฮยอนเข้าใจที่จองฮุนเตือนว่าไม่อยากให้พวกเขาแสดงออกกันมากเวลาอยู่ที่โรงเรียน เขาเข้าใจว่าความสัมพันธ์ที่มากเกินครูกับนักเรียนไม่ใช่ความสัมพันธ​์ที่หลายคนจะยอมรับ แต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจองฮุนถึงไม่ทำเหมือนที่คนอื่นเขาทำกัน

ที่ผ่านมาคยูฮยอนพยายามหาโอกาสเข้าใกล้จองฮุนตลอด เช่นหลังเลิกคาบดนตรีซึ่งเป็นคาบสุดท้ายของวัน คยูฮยอนจะจงใจเก็บของช้ากว่าคนอื่นๆ จนเหลือเพียงเขากับจองฮุนแค่สองคนในห้อง เวลาเดินสวนกันตามทางเดินก็จะทำเหมือนมีเรื่องอยากปรึกษา สิ่งท่ีเขาทำไม่ใช่เรื่องแปลก เหตุผลเดียวที่เขาทำเรื่องแบบนั้นคือเขาอยากหาเวลาอยู่กับจองฮุน แม้จะแค่ไม่กี่นาทีก็ยังดี...

แต่นับวันจองฮุนยิ่งทำเหมือนไม่อยากอยู่กับเขา นับวันความใกล้ชิดระหว่างพวกเขายิ่งลดน้อยลง จองฮุนไม่เคยพยายามทำอะไรแบบที่คนรักคู่อื่นเขาทำกัน ไม่เคยมีการชวนไปเดท ไปที่ไหนก็ได้สักที่ที่จะไม่มีนักเรียนจากโรงเรียนเดียวกันบังเอิญไปเจอแบบที่จองฮุนกลัว ไม่มีการจับมือโอบกอดแบบที่คนอื่นทำ ระหว่างพวกเขามีเพียงแค่การแอบมองกันเวลาจองฮุนเข้ามาสอน คุยกันเล็กน้อย และโทรศัพท์คุยกันสัปดาห์ละสองสามครั้งเท่านั้น

โจคยูฮยอนไม่เข้าใจคิมจองฮุน และที่มากกว่าความไม่เข้าใจ คือความน้อยใจที่เริ่มก่อตัวอยู่ลึกๆ

.
.

คยูฮยอนยังคงทำเหมือนทุกวันศุกร์... เก็บหนังสือและแฟ้มลงกระเป๋าอย่างเชื่องช้า รอให้นักเรียนคนอื่นในห้องออกไปให้หมดก่อนจนเหลือเขากับจองฮุนเพียงสองคน สะพายกระเป๋าที่หลังแล้วจึงเดินตรงไปหาจองฮุน

วันนี้จองฮุนมองมาทางเขานับครั้งได้ ทั้งที่เขาไม่เคยละสายตาไปจากจองฮุน และเด็กชายก็รู้ว่าจองฮุนจงใจหลบสายตาเขา ปกติเวลาสอน ดวงตาเรียวของจองฮุนจะมองไปทั่วห้องในขณะที่ริมฝีปากหยักขยับอธิบาย จองฮุนสบตานักเรียนทุกคน แต่จะสบตาคยูฮยอนนานกว่าใคร หรือถ้าวันไหนต้องเปินเพลงสักเพลงให้นักเรียนฟัง ในขณะที่นักเรียนหลายคนนั่งฟังเพลงอย่างตั้งใจ หรือบางคนอาจจะคุยกัน มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จองฮุนจะมองอย่างเนิ่นนาน ราวกับว่าในห้องเรียนนั้นเหลือแค่พวกเขาอยู่เพียงสองคน นั่นเป็นความพิเศษเล็กๆ ที่คยูฮยอนพึงพอใจ เป็นความพิเศษที่รู้ความหมายกันดี แต่ทุกวันนี้ความพิเศษนั้นจางหายไปจนเกือบเป็นไม่มี

จองฮุนเคยบอกว่าเขาชอบดวงตาของคยูฮยอน เพราะดวงตาของคยูฮยอนสื่อความรู้สึก และตอนนี้มันก็คงมีแววตัดพ้อออกมาอย่างชัดแจ้ง เพราะจองฮุนเป็นฝ่ายถามทันทีที่คยูฮยอนมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาว่า “เป็นอะไรรึเปล่า?”

แวบแรกคยูฮยอนไม่แน่ใจว่าจะถามไปดีหรือไม่ แต่พอคิดว่าต้องเผชิญกับความห่างเหินราวกับไม่ใช่คนรักกันแบบนี้ไปอีกนาน คยูฮยอนก็รู้ตัวว่าเขาทนไม่ได้...

“ผมแค่...อยากถามอะไรอาจารย์หน่อย"

“ว่ามาสิ"

“อาจารย์เคยมีแฟนมาก่อนรึเปล่าครับ"

จองฮุนหัวเราะออกมาเล็กน้อย "ครูอายุสามสิบเอ็ดจะสามสิบสองแล้วนะ ไม่เคยมีแฟนก็แย่แล้ว"

“แล้ว...อาจารย์ไม่เคยกอดจูบแฟนเลยเหรอครับ"

ชายหนุ่มนิ่งเงียบไป...คยูฮยอนเชื่อว่าอีกฝ่ายคงประหลาดใจกับคำถามของเขาอยู่ไม่ใช่น้อย แต่ก็คงจะเข้าใจดีว่าเขาพยายามจะเรียกร้องอะไรจากคำถามนั้น จองฮุนก้มหน้าลงมองพื้น...เหมือนต้องการหลบสายตาเขา มือแกร่งทั้งสองข้างกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดนูนขึ้นมา

“คยูฮยอน...ครู...”

“ผมแค่...ผมแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมอาจารย์...ไม่ค่อยสนใจผมเท่าไหร่ – ผมรู้ว่าผมเด็กกว่าอาจารย์มาก และเราก็แสดงออกกันที่โรงเรียนไม่ได้ แต่เพื่อนผมที่มีแฟนเขาก็ไม่เห็นทำแบบอาจารย์ อยู่นอกโรงเรียน เขาก็จับมือกันได้ กอดกันได้ ไปเดทกันได้ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเราทำแบบนั้นไม่ได้...เรากับเขาก็ไม่เห็นต่างกันตรงไหน”

“มันไม่เหมือนกัน" จองฮุนโพล่งกลับมา เสียงสั่นไปนิดหนึ่งจนคยูฮยอนรู้สึกได้ "เธอยังเด็ก อายุห่างกับครูก็มาก เราทำแบบนั้นไม่ได้หรอก"

“แม้แต่แค่เดทกันเนี่ยนะครับ?”

คำอ้างของจองฮุนนั้นฟังไม่ขึ้นเลยสำหรับคยูฮยอน อายุของเขาไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหน เพื่อนของเขาหลายคนทั้งชายและหญิงก็มีแฟน เดทกับแฟน กอดจูบกับแฟน ...บางคนก็ถึงขั้นมีสัมพันธ์ทางกายกันแล้วด้วยซ้ำ ซึ่งคยูฮยอนก็ไม่ได้อยากให้มันไปถึงขั้นนั้น เขาแค่อยากได้รับการแสดงความรักจากจองฮุนบ้าง อะไรก็ได้ที่บอกว่าคยูฮยอนไม่ได้เป็นแค่เด็กนักเรียนม.สามทับห้าที่อาจารย์คิมจองฮุนต้องสอน อะไรก็ได้ที่ทำให้คยูฮยอนรู้สึกว่าตัวเองพิเศษ อะไรก็ได้ที่แสดงให้เห็นว่าจองฮุนรักคยูฮยอน

ช่วงแรกๆ ที่คบกัน การแสดงออกนั้นก็ยังพอมีบ้างเล็กน้อยให้หัวใจได้กระชุ่มกระชวย แต่แทนที่จะเพิ่มพูนตามกาลเวลา มันกลับลดลงไปเรื่อย นับวันจองฮุนกลับยิ่งถอยห่างไปจากเขา บวกกับวันนี้ที่จองฮุนไม่แม้แต่จะมองเขาเหมือนทุกครั้ง ทำให้คยูฮยอนคิดได้เพียงอย่างเดียวว่า



“...อาจารย์เบื่อผม ไม่ได้ชอบผมแล้วสินะ"




“ไม่ใช่อย่างนั้น!”


สิ้นคำปฏิเสธที่สวนมาทันทีแล้วนั้นก็มีเพียงความเงียบ เงียบจนคยูฮยอนอึดอัด...

“เธอไม่เข้าใจหรอกคยูฮยอน ว่าความรู้สึกของเด็กกับผู้ใหญ่มันไม่เหมือนกัน – เธอคิดง่ายๆ ว่าเธอแค่อยากอยู่ใกล้ๆ กับคนที่เธอรัก แต่สำหรับครูมันซับซ้อนกว่านั้น"

“ใช่ ผมไม่เข้าใจ ผมไม่รู้ด้วยว่ามันจะซับซ้อนอะไรมากมาย ผมชอบอาจารย์ ผมก็อยากอยู่ใกล้ๆ กับอาจารย์ และถ้าอาจารย์ยังชอบผม... ทำไมอาจารย์ถึงไม่อยากอยู่ใกล้ผมล่ะครับ?”

คยูฮยอนเห็นคนตัวสูงขบกรามแน่นพร้อมกับเบือนหน้าหนีเขา แผ่นอกกว้างขยับขึ้นลงอย่างช้าๆ ราวกับว่ากำลังหายใจอย่างลำบาก ร่างสูงตวัดสายตากลับมาและเอ่ยปากถามน้ำเสียงจริงจัง

“เธอ...ไม่รู้จริงๆ หรือ?”

เด็กหนุ่มส่ายหน้า ดวงตากลมโตฉายแววสงสัยปนน้อยใจ...

วินาทีนั้นเองที่ฝ่ามือหนาของจองฮุนก็เอื้อมมาแตะที่ใบหน้าของเขาเบาๆ อย่างฉับพลัน นิ้วยาวเรียวค่อยๆ ไล้ไปตามพวงแก้มนุ่ม ก่อนจะจับเข้าที่ปลายคางมน ดวงตาตวัดลงมองริมฝีปากอิ่มของเด็กชาย...มอง...และมอง จนคยูฮยอนเริ่มสังเกตว่าครั้งนี้จองฮุนไม่ได้มองเขาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แม้จะจับจ้องอยู่แค่เพียงจุดเดียว แต่เขากลับรับรู้ว่ามันดูทิ่มแทงราวกับจะมองทะลุเข้าไปข้างในตัวเขามากกว่าครั้งไหน... หากในนัยน์ตาสีเข้มของจองฮุนมีเปลวไฟลุกโชนอยู่ ตอนนี้มันก็คงกำลังเผาไหม้คยูฮยอนลงไปทีละนิด... เด็กชายคิดว่าจองฮุนคงกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่าง...

เสียงของจองฮุนสั่น...สั่นมากกว่าก่อนหน้านี้ เขากัดฟันแน่นและถามย้ำอีกครั้งว่า "เธอไม่รู้ตัวจริงๆ หรือ... ”

ร่างบางส่ายหน้าอีกครั้ง

นิ้วที่บีบคางของคยูฮยอนอยู่กดแรงขึ้นเล็กน้อย ลำคอแกร่งเกร็งนิดหนึ่ง ทันใดนั้นเองที่ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาประทับเรียวปากของตนเข้ากับของคยูฮยอน เด็กชายสะดุ้งเพราะไม่ทันตั้งตัว จองฮุนขบเม้มริมฝีปากนุ่มของคนตัวเล็กกว่าเบาๆ ลิ้มรสจุมพิตของเด็กชายโหยหาเพื่อระบายความรู้สึกที่อดกลั้นมาเป็นเวลานาน ฝ่ามือแกร่งกดศีรษะของคยูฮยอนให้เข้าแนบชิดเขายิ่งกว่าเดิม อีกข้างเลื่อนลงไปตระคองกอดเอวเอาไว้แน่น...

คยูฮยอนเพิ่งรู้ว่าจูบกันมันเป็นแบบนี้...รู้สึกดีแบบนี้ และทำให้อ่อนแรงแบบนี้ ยิ่งเมื่อคนอายุมากกว่าแทรกลิ้นเข้ามาอย่างชำนาญ เด็กไม่ประสีประสาอย่างคยูฮยอนก็แทบทรงตัวไม่อยู่ เขาหลับตาพริ้ม มือเรียวยกขึ้นจิกสาบเสื้อเชิ้ตของจองฮุนเอาไว้เป็นหลัก อาจารย์หนุ่มสำรวจไปทั่วโพรงปากเล็กของเขา ราวกับจะกลืนกินทุกหยดหยาดในตัวเข้าไป เรียวลิ้นกระหวัดเกี่ยวกันแนบแน่น ได้ยินเสียงหวานดังออกมาจากในลำคอของตัวเองและเสียงครางต่ำอย่างพึงพอใจจากอีกคนหนึ่ง รับรู้ว่าเลือดในกายสูบฉีดเร็วขึ้นกว่าครั้งไหน มากกว่าตอนที่เขารู้ตัวว่ากำลังตกหลุมรัก... หัวใจเต้นแรงจนร้อนรุ่มไปหมดทั้งตัว...

อากาศของคนทั้งคู่ใกล้จะหมดลง คยูฮยอนเป็นฝ่ายผละออกมาก่อน รีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพราะขวยเขิน ทว่าจองฮุนกลับใช้มือทั้งสองข้างจับหน้าของคยูฮยอนให้หันกลับมาทางเดิมอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากหยักไล่จูบไปทั่วใบหน้าคยูฮยอนตั้งแต่หน้าผากจรดแก้มแดงทั้งสองข้าง จมูกโด่งไล่สูดกลิ่นหอมกรุ่นบนเนื้อนวลเนียนเข้าไปเต็มที่ ราวกับว่าเขายังไม่อิ่ม...ราวกับว่าที่เขาได้ชิมไปเมื่อครู่นี้มันยังไม่เพียงพอแก่ความต้องการ

“อ๊ะ...อาจารย์" คยูฮยอนร้องออกมาเบาๆ พร้อมกับเลื่อนมือไปจิกลำแขนแกร่งที่โผล่พ้นแขนเสื้อเชิ้ต ความเจ็บปวดเบาๆ ที่ต้นแขนเหมือนเป็นสัญญาณที่ทำให้จองฮุนรู้สึกตัว เขาหยุดการกระทำของตัวเอง ก้มลงแนบหน้าผากตัวเองเข้ากับหน้าผากของเด็กชาย ริมฝีปากหยักสีอ่อนขยับพูดเสียงแผ่วเบา

“ถ้าคยูฮยอนอยากให้ครูอยู่ใกล้เธอ อยากให้ครูกอด...ครูจูบ...ครูทำได้...”
“แต่ครูไม่สัญญา...ว่าครั้งต่อไปครูจะหยุดแค่จูบ...”
“เธออายุแค่สิบห้า เธอยังเด็กเหลือเกิน เด็กจนครูไม่กล้า...”
“แต่เธอคงคิดไม่ถึงว่าเด็กอายุสิบห้าอย่างเธอจะทำให้ครูเป็นได้ถึงขนาดนี้ ครูชอบเธอ แต่ยิ่งอยู่ใกล้เธอครูยิ่งกลัวตัวเอง กลัวว่าจะทำอะไรไม่ดีลงไป... เธอยังเด็ก...”

คยูฮยอนตัวสั่นเทานิดๆ ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็นเพราะกลัว...หรือว่าเป็นเพราะจูบร้อนแรงเมื่อกี้ จองฮุนเงยหน้าขึ้น แล้วค่อยๆ ปล่อยมือจากไหล่บางของคยูฮยอน

"...เธอคงไม่ได้กลัวครูไปเลยหรอกใช่ไหม...ที่ทำไปแบบนั้น – ที่คิดอย่างนั้นกับเธอ"

“มะ...ไม่ฮะ ผมแค่...ตกใจ" เด็กชายรีบส่ายหน้าปฏิเสธเพราะกลัวจองฮุนจะเข้าใจผิด "ผมไม่คิดว่าอาจารย์จะ...ชอบผม...ขนาดนั้น”

คยูฮยอนยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองเบาๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นเมื่อนึกถึงจูบเมื่อครู่นี้  "จริงๆ อาจารย์แค่บอกผมมาตรงๆ ก็ได้...ไม่เห็นต้อง...”

“ไม่จูบก็บ่น จูบก็ว่า... ครูเอาใจเธอไม่ถูกหรอกนะ"

“ผมแค่..." เขิน...คยูฮยอนยังเขินอยู่กับจูบแรกระหว่างตัวเองกับคนรัก เคยเห็นในละครเขาจูบกัน ไม่คิดมาก่อนว่าจูบแล้วจะทำให้รู้สึกดีขนาดนั้น เหมือนจองฮุนพาเขาลอยไปอยู่บนก้อนเมฆนุ่มๆ มีความสุขจนแทบอยากหยุดหายใจ... เขานึกสงสัยว่าจองฮุนรู้สึกแบบเดียวกับเขาหรือเปล่า แต่แล้วเขาก็เห็นคิมจองฮุนเผลอลูบริมฝีปากตัวเองเช่นกัน เห็นว่าหน้าของจองฮุนก็แดงขึ้นนิดหนึ่ง คงไม่ต่างอะไรกับเขา...คิมจองฮุนคงรู้สึกเหมือนกันกับเขา

ชายหนุ่มกระแอมออกมานิดหนึ่งก่อนที่จะพูดว่า "ถ้างั้น..ถ้าเธอไม่มีอะไรสงสัยแล้ว...เรากลับบ้านกันเลยไหม วันนี้ครูไม่มีธุระอะไรต้องอยู่เย็น เดี๋ยวเดินไปส่งที่ป้ายรถเมล์"

“กะ...ก็ได้ฮะ" และคยูฮยอนก็เสริมขึ้นมาเมื่อนึกอะไรได้ 

"อาจารย์ครับ มีร้านไอติมที่เพิ่งเปิดใหม่ตรงแถวห้างฯ นี่ พรุ่งนี้ถ้าอาจารย์ว่าง... เราไปด้วยกันได้มั้ย...ผมอยากอยู่กับอาจารย์...”

ชายหนุ่มชั่งใจนิดหนึ่ง แต่แล้วก็พยักหน้าตอบรับพร้อมรอยยิ้มบางๆ อาจเป็นเพราะรับรู้ความน้อยใจของคยูฮยอนที่ตัวเองทำห่างเหินมาก่อนหน้านี้ อาจเป็นเพราะว่าในใจลึกๆ เขาก็อยากอยู่กับคยูฮยอนแบบไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ บ้างเหมือนกัน  หรืออาจเป็นเพราะเผลอจูบคยูฮยอนไปแล้ว จึงคิดว่าไม่น่าเสียหายอะไรหากจะไปเดทกันเป็นครั้งแรก ร้านไอศกรีมคงไม่ได้ทำให้เขา 'ใกล้ชิด' คยูฮยอนจนถึงขั้นควบคุมตัวเองไม่ได้ เหมือนตอนอยู่กันสองคนในท่ีรโหฐานแบบในห้องเรียนนี้...

.
.

จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม แต่คิมจองฮุนคิดผิด

เขาประเมินทุกอย่างรอบตัวต่ำเกินไป

...โดยเฉพาะแรงดึงดูดจากเด็กชายวัยสิบห้าปีที่ชื่อว่าโจคยูฮยอน.

=====================

เป็นครั้งแรกที่จองฮุนได้เห็นคยูฮยอนในชุดอื่นนอกจากเครื่องแบบนักเรียน ร่างบางสวมเสื้อยืดเทาอ่อนทับด้วยเสื้อสเวตเตอร์สีขาวตัวหนา ฮู้ดด้านในเป็นสีชมพูอ่อนรับกับรอยยิ้มหวานท่ีวาดอยู่บนใบหน้าเล็ก ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์ห้าส่วนสีดำและรองเท้าผ้าใบสีขาวล้วน คล้องกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กไว้ที่ไหล่บาง ดูน่ารักจนคิมจองฮุนเผลอมองไม่วางตา... หลุดขำออกมาเล็กน้อยเมื่อเด็กชายก้มหน้าลงมองดูชุดตัวเองเพราะเข้าใจว่าจองฮุนกำลังจับผิดเขา

“ไม่มีอะไร...ก็น่ารักดีก็เลยมองไง ปกติเห็นใส่แต่ชุดนักเรียน"

เดินจากจุดนัดพบไปไม่กี่นาทีก็ถึงร้านไอศกรีมที่คยูฮยอนว่าไว้ ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามของห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง ถ้านั่งรถเมล์จากโรงเรียนของคยูฮยอนจะใช้เวลาเฉียดครึ่งชั่วโมง แต่อยู่ใกล้คอนโดฯ ที่จองฮุนอาศัยอยู่ และเพราะร้านเพิ่งมาเปิดใหม่ เพื่อนในห้องบางคนเลยลองแวะมากินกันและถูกใจทั้งรสชาติกับบรรยากาศของร้านจนกลับไปเล่าให้ฟัง

พวกเขาเดินไปสั่งไอศกรีมแบบที่ต้องการที่ตู้ ตกลงว่าจะสั่งแบบหลายลูกในถ้วยเดียวแล้วกินด้วยกัน เลือกรสไอศกรีมกันเสร็จแล้วจองฮุนจึงเดินไปที่แคชเชียร์ข้างๆ เพื่อจ่ายเงิน พนักงานสาวยิ้มมองจองฮุนและคยูฮยอนที่เดินตามต้อยๆ อย่างเป็นมิตร

“หลานน่ารักจังเลยนะคะ"

คยูฮยอนเม้มปากแน่นเพื่อกลั้นหัวเราะพร้อมกับจับชายเสื้อสเวตเตอร์ตัวหนาของคนตัวสูงกว่าไว้ ส่วนชายหนุ่มก็ทำเพียงยิ้มรับ เออออตามพนักงานไปเพราะไม่อยากให้หล่อนเสียหน้า และขืนบอกความจริงไปก็จะตกใจเอาเสียเปล่าๆ ไม่แปลกที่หล่อนจะทักแบบนี้ เพราะภายในร้านส่วนใหญ่นั้นเต็มไปด้วยวัยรุ่นทั้งนั้น นานๆ คงจะมีลูกค้าชายหนุ่มวัยเท่าจองฮุนที่มาด้วยกันกับเด็กวัยรุ่นอย่างคยูฮยอน

ไอศกรีมถ้วยใหญ่นำมาวางเสิร์ฟไว้บนโต๊ะตัวกลมสีขาวที่อยู่มุมเกือบด้านในสุดของร้านพร้อมกับช้อนอะลูมิเนียมและทิชชู่สองชุด ดวงตากลมโตเหลือบขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม

“มีอะไร?”

“ตลกดีที่เขานึกว่าเราเป็นอาหลานกัน"

“ก็ดูจากภายนอกมันก็เหมือนจริงๆ... แค่มองน่ะไม่รู้หรอกว่าเราเป็นอะไรกัน"

พวกเขานั่งตักไอศกรีมในชามไปและคุยกันไป เป็นครั้งแรกที่จองฮุนกับคยูฮยอนได้ใช้เวลาด้วยกันอย่างนี้ ไม่ต้องรีบผละออกจากกัน ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนตอนอยู่ที่โรงเรียน รอยยิ้มสวยระบายอยู่บนหน้าของคยูฮยอน แม้แต่คนยิ้มยากอย่างจองฮุนก็เผลอยิ้มกว้างออกมาถึงหลายครั้ง และเมื่อคยูฮยอนตักไอศกรีมวานิลลาคำโตเข้าปากเล็กๆ จนบางส่วนเลอะติดริมฝีปากและบริเวณรอบๆ จองฮุนถึงกับหลุดเสียงหัวเราะพรืดออกมาเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู

“จะรีบกินไปไหน ไอติมมันไม่หายไปไหนหรอกน่า"

พูดพลางใช้มือข้างหนึ่งเอื้อมไปหยิบทิชชู่ที่วางอยู่บนโต๊ะ อีกข้างหนึ่งยื่นไปประคองแก้มของคยูฮยอนเอาไว้ จองฮุนเช็ดปากของคยูฮยอนอย่างนุ่มนวล นิ้วโป้งสัมผัสกลีบปากสวยผ่านทิชชู่แผ่นบาง... การกระทำที่แสนอ่อนโยนทำให้คยูฮยอนใจเต้นแรงขึ้นนิดหนึ่ง เห็นได้จากแก้มของเด็กชายที่เริ่มร้อนผ่าว

“ขะ...ขอบคุณฮะอาจารย์"

“อยู่ข้างนอกด้วยกันในชุดแบบนี้ เรียกจองฮุนเฉยๆ ก็ได้ ถ้าคิดมากก็เรียกพี่ แต่อย่าเรียกอาจารย์เลย" จองฮุนว่าเสียงนุ่ม "คนอื่นได้ยินเข้าคง...ไม่ดีเท่าไหร่"

“อ้อ ได้ฮะพี่จองฮุน" คยูฮยอนรับคำอย่างว่าง่าย

“ว่าแต่...เสร็จจากนี่แล้วจะไปไหนต่อรึเปล่า เธอต้องรีบกลับบ้านไหม"

“วันเสาร์ผมกลับบ้านเย็นได้ครับ แม่ไม่ว่าอะไร แต่ผมก็ยังไม่ได้คิดเหมือนกันว่าจะไปไหนต่อดี อาจา...พี่จองฮุนอยากไปไหนรึเปล่าล่ะ ผมไปไหนก็ได้นะถ้าพี่จองฮุนไปด้วย"

“ไปเดินเล่นกันที่ห้างฯ​ ฝั่งโน้นเอามั้ยล่ะ ไหนๆ ก็ออกมากันแล้ว"

เมื่อไอศกรีมหมดถ้วยแล้ว จองฮุนก็ทำท่าจะลุกทันที หากคยูฮยอนกลับรั้งเขาไว้พร้อมกับหยิบกล้องโพลารอยด์ออกมาจากกระเป๋า

“ถ่ายรูปกันก่อนสิฮะพี่จองฮุน”

ตาเรียวในกรอบแว่นหรี่มองกล้องโพลารอยด์สีชมพูขาวในมือเล็กนั้น ตอนแรกก็ตั้งท่าอิดออดเพื่อปฏิเสธ มันดู...หวานแหววเกินไป แต่พอเด็กชายเขยิบเก้าอี้เข้ามาใกล้ๆ จนใบหน้าประชิดไหล่ของเขา จองฮุนจึงยอมทำตามใจ เขาย่อตัวลงนิดหนึ่งเพื่อให้ใบหน้าไม่ห่างกันจนเกินไป และคยูฮยอนก็กดชัตเตอร์

รูปคู่รูปแรกของพวกเขาก็ดู...น่ารักดี ที่จริงต้องบอกว่าคยูฮยอนต่างหากที่น่ารักจนจองฮุนรู้สึกเหมือนไฟช็อตอ่อนๆ เข้าที่กล้ามเนื้อหัวใจ ริมฝีปากสีกุหลาบฉีกยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวเรียงกันเป็นระเบียบ ดวงตากลมสวยนั้นช่างดูสดใสร่าเริงสมวัยเพียงสิบห้าปี ในขณะที่จองฮุนหน้าดูนิ่งและเคร่งขรึมกว่า มีเพียงรอยยิ้มบางๆ เท่านั้นที่บอกว่าเขาไม่ได้อารมณ์เสียอยู่





ความตั้งใจแรกสุดของจองฮุนคือ "เดินเล่น" แต่พอพวกเขาเดินขึ้นไปถึงชั้นโรงภาพยนตร์ เด็กชายก็ร่ำร้องจะดูภาพยนตร์แอนิเมชั่นจากค่ายดังฝั่งอเมริกาขึ้นมาเสียอย่างนั้น ...และเพราะเป็นภาพยนตร์สำหรับเด็กและครอบครัวแบบที่จองฮุนไม่ได้นิยมดู เขาจึงรู้สึกลังเลนิดหนึ่งในตอนแรก แต่พอมือบางกระตุกแขนเสื้อสเวตเตอร์ของจองฮุนเบาๆ พร้อมกับทำสีหน้าออดอ้อน จองฮุนก็ใจอ่อนยวบและยอมแพ้อย่างง่ายดาย พาคยูฮยอนไปเข้าแถวซื้อตั๋ว

ถ้าให้คนอื่นรู้ว่าผู้ชายอย่างคิมจองฮุนแพ้เด็กนักเรียนอายุสิบห้าอย่างไม่เป็นท่านี่...คงอายเขาตาย

ที่จริงตัวภาพยนตร์ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากมาย ให้ดูเพลินๆ ก็สนุกดี แต่จองฮุนมีสมาธิดูแค่เพียงครึ่งชั่วโมงแรกเท่านั้น เด็กชายเกิดง่วงหรือเพลียหรือตัวอ่อนขึ้นมาอย่างไรไม่ทราบ ศีรษะทุยสวยจึงเอนมาซบบนไหล่ท่ีข้างหนึ่งของจองฮุน ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับที่ลำคอแกร่ง นั่นก็ทำให้จองฮุนเสียสมาธิอย่างสูง และเขาก็ไม่กล้าที่จะขยับตัว ไม่กล้าผลักให้เด็กชายที่กำลังดูนกน้อยสีฟ้าบนจอตาแป๋วนั้นเอาศีรษะออกไป ไม่ ไม่ ไม่... ลำคอของเขาแห้งผากไปหมด และน้ำอัดลมแก้วใหญ่ที่ตั้งไว้ตรงที่วางแขนก็คงจะไม่ช่วยอะไร ตราบใดที่เด็กคยูฮยอนยังทำเหมือนไหล่เขาเป็นหมอนอยู่อย่างนี้

แต่พอออกจากโรงภาพยนตร์มาและเห็นเด็กชายมีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส มีความสุขกับสิ่งที่เพิ่งชมไปเขาก็ดีใจ ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมองก็พบว่าเป็นเวลาเกือบห้าโมงแล้ว เขาจึงตัดสินใจจะไปส่งคยูฮยอนที่ป้ายรถเมล์และแยกย้ายกันกลับบ้าน

ทว่าฝนฟ้ากลับไม่เป็นใจนัก เพราะขณะที่กำลังเดินไปยังป้ายรถเมล์นั้นเองที่จู่ๆ เม็ดฝนก็โปรยกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง จึงรีบวิ่งฝ่าสายฝนไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ใกล้ที่สุดเพื่อหลบใต้หลังคา สภาพของทั้งสองคนนั้นดูไม่จืดยิ่งนัก พวกเขาเปียกโชกไปหมดทั้งตัว โดยเฉพาะคยูฮยอนที่สภาพเหมือนไปตกน้ำมา ผมสีเข้มแนบลู่ไปกับใบหน้าขาว เสื้อยืดสีเทาและสเวตเตอร์เปียกชุ่มไปหมด ยิ่งเสื้อตัวนอกนั้นอุ้มน้ำเสียจนร่างของคยูฮยอนเหมือนจะล้มได้แทบทุกเมื่อจนจองฮุนต้องถอดมันออกให้

“คยูฮยอน ไหวรึเปล่า"

เสียงจามดังขึ้นแทนคำตอบ จองฮุนก็เพิ่งรู้ว่าคยูฮยอนกระหม่อมบางขนาดนี้ ผิวกายที่เปียกชื้นกับอุณหภูมิอากาศที่ค่อนข้างต่ำทำให้คยูฮยอนแทบจะสั่นไปทั้งตัว ถ้าไม่ใช่เพราะเสื้อสเวตเตอร์ของตัวเองก็เปียกไม่ต่างกัน จองฮุนก็คงถอดมันออกเพื่อห่มให้กับร่างบางไปแล้ว

“เธอจะกลับบ้านไหวไหม?”

“ถ้าฝนซาแล้วและตัวผมแห้งกว่านี้ก็คงนั่งรถกลับได้ฮะ แต่...” คยูฮยอนจามออกมาอีกครั้ง กระชับแขนกอดตัวเองเพื่อให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย "...ตอนนี้ผมหนาวมากเลย"

ที่จริงจองฮุนจะยืนรออยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนคยูฮยอนก็ได้ แต่พอเห็นคนตัวบางตัวสั่นหงึกๆ และจามไม่หยุดจนปลายจมูกนั้นเริ่มบวมแดง เขาก็ทนไม่ไหว ขืนปล่อยให้คยูฮยอนอยู่ข้างนอกทั้งที่ตัวเปียกอากาศหนาวต่อไปแบบนี้ กลับไปบ้านคงไม่รอดจากไข้แน่ๆ

“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโดฯ ฉันก่อนไหม ตัวจะได้แห้งและอุ่นขึ้น อย่างน้อยห้องฉันก็ใกล้กว่าบ้านเธอ"




สถานการณ์ตอนนี้อันตรายระดับสิบ...

ถ้ามีเครื่องตรวจจับความอันตรายติดตั้งอยู่ในห้องของจองฮุนตอนนี้ มันคงแผดเสียงร้องดังลั่นเพื่อไล่ให้จองฮุนออกไปในห้องนี้โดยเร็ว แต่ตอนนี้เสียงเดียวที่เขาได้ยินคือเสียงซู่ซ่าของน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัว... ริมฝีปากหยักลึกพ่นลมหายใจออกมา อยากจะเดินไปหยิบบุหรี่สักมวนขึ้นมาจุดสูบเพื่อให้ใจไม่ฟุ้งซ่าน แต่คนที่อยู่ข้างในเคยบอกไว้ว่าไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ เขาจึงได้แต่นั่งสงบจิตสงบใจตัวเองอยู่ที่โต๊ะกินข้าว พร้อมๆ กับที่ใช้ผ้าขนหนูซับความเปียกชื้นออกจากเส้นผมให้หมดไป เสื้อผ้าของเขาก็เปียกไม่ต่างอะไรกับของคยูฮยอน แต่เพราะนั่งตากลมอุ่นๆ จากฮีทเตอร์มาได้สักพักแล้ว มันจึงเริ่มแห้งลงไปบ้าง

ใครจะไปคิดว่าการเดทที่ร้านไอศกรีมจะจบด้วยการที่โจคยูฮยอนกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องของเขาเอง ควรต้องโทษอะไรดี ตัวเขาเองที่เสนอให้ไปเดินเล่นที่ห้างฯ จนคยูฮยอนนึกอยากดูหนังขึ้นมา ฟ้าฝนที่ไม่เป็นใจตกลงมาได้ผิดที่ิผิดเวลา หรือสุขภาพของคยูฮยอนที่อ่อนแอ เพียงโดนฝนเข้าไปแล้วก็จามจะเป็นจะตายจนจองฮุนทนไม่ไหวต้องรีบพามาที่นี่...

ในที่สุดคยูฮยอนก็ออกมาในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวหลวมกับกางเกงขาสั้นยางยืดซึ่งเป็นของจองฮุน ได้กลิ่นแชมพูกับกลิ่นสบู่ที่จองฮุนใช้เป็นประจำลอยเบาบางอยู่ในอากาศพร้อมๆ กับที่คยูฮยอนเดินมาทางเขา แม้จะชำระร่างกายด้วยน้ำอุ่นๆ แล้วแต่ปลายจมูกและแก้มของคยูฮยอนก็ยังแดงอยู่เล็กน้อย ให้ความรู้สึกน่าเอ็นดูอย่างประหลาด... จองฮุนพยายามสลัดความคิดชั่ววูบในสมองนั้นออกไป มือแกร่งยกขึ้นแตะแก้มและหน้าผากของคยูฮยอนเบาๆ

“ตัวร้อนนิดๆ นะ" เขาพูดเสียงกังวล "เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ออกมาจะเป่าผมให้"

จองฮุนใช้เวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าและอาบน้ำน้อยกว่าคยูฮยอนนัก ผมสีดำสนิทที่ตัดสั้นยังคงเปียกชื้นนิดๆ เขาเรียกให้คยูฮยอนมายืนหน้ากระจก ดึงผ้าขนหนูที่คลุมศีรษะอยู่ออกไป คว้าไดร์เป่าผมมาและเสียบปลั๊ก ขยี้ผมของคยูฮยอนเบาๆ ในขณะที่ลมร้อนๆ จากไดร์พ่นออกมาต่อเนื่อง... จะว่าไปนี่มันก็เหมือนในภาพยนตร์หรือละครที่จองฮุนเคยดู เขาว่าผู้ชายเป่าผมให้คนรักนั้นดูอบอุ่นดี กับบรรดาคนรักคนเก่า เขาไม่เคยทำให้อย่างนี้เพราะไม่มีโอกาสได้ทำ

“เธอทาแป้งหรือ?” เอ่ยถามเมื่อได้กลิ่นแป้งเด็กหอมกรุ่นบริเวณซอกคอ

คยูฮยอนพยักหน้า "แป้งผมเองครับ ผมพกมา"

เห็นว่าผมแห้งสนิทเรียบร้อยแล้วจองฮุนจึงปิดไดร์ เด็กชายส่งยิ้มผ่านเงาสะท้อนบนกระจก "ขอบคุณฮะ" โดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ตัวเองดูน่าเอ็นดูเพียงใด... ผมสีดำยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงเพราะเพิ่งแห้งและยังไม่ได้หวี ใบหน้าขาวผ่องประดับไปด้วยดวงตาใสแป๋ว ปลายจมูกโด่งเป็นสีแดงใกล้เคียงกับสีของริมฝีปากอิ่มที่ระบายยิ้มกว้าง แก้มทั้งสองข้างก็แดงระเรื่อไม่ต่างกัน...

จองฮุนกลืนน้ำลาย พยายามกลืนความรู้สึกลึกๆ ที่กำลังเกิดขึ้นในร่างกายเขาตามลงไปด้วยแต่ดูเหมือนว่ามันไม่ได้ผล สายตาเขายังคงตรึงอยู่ที่ร่างบางของคยูฮยอนจนกระทั่งเด็กชายไปนั่งลงบนโซฟาแล้ว มือบางเอื้อมหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวขึ้นมา เหมือนจะโทรรายงานผู้เป็นแม่ว่าติดฝนและอาจจะกลับบ้านช้าสักหน่อย...

“ห้องพี่จองฮุนกว้างดีนะครับ กว้างกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลย" เอ่ยขึ้นหลังจากวางสายไปแล้ว

ชายหนุ่มนั่งลงข้างๆ คยูฮยอน...พยายามเว้นระยะห่างเอาไว้นิดหนึ่ง แต่ก็ไม่ห่างจนคยูฮยอนดูออกว่าเขาพยายามจะเลี่ยง "...ที่จริงฉันออกไปส่งเธอที่บ้านเลยก็ได้นะ เสื้อผ้าที่ตากไว้ค่อยเอาคืนทีหลังก็ได้ เธอจะได้ไม่ต้องกลับบ้านดึก"

“ไม่เอา...” ร้องเสียงสูงพร้อมกับขยับตัวมาซบไหล่ของจองฮุนอีกครั้ง "ยังไม่อยากกลับนี่ ไหนๆ ก็ได้อยู่กับพี่จองฮุนแล้วนี่นา"

“เดี๋ยวแม่เธอก็ว่าเอาหรอก"

“พรุ่งนี้เราก็ไม่ได้เจอกัน วันจันทร์เราก็ต้องกลับไปเป็นครูกับนักเรียนเหมือนเดิมอีก...ให้เวลาผมอีกหน่อยเถอะนะฮะ"

อีกครั้งที่ผู้ใหญ่อายุสามสิบเศษอย่างจองฮุนแพ้ราบคาบต่อโจคยูฮยอน ได้แต่คิดว่า ที่ห้องของเขาไม่ได้มีอะไรให้สำรวจเล่นหรือน่าสนใจมากมาย หากเขาควบคุมตัวเองได้จนคยูฮยอนเบื่อและอยากกลับบ้านไปเองก็คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง...

แม้จะฝืนตัวเองอย่างไร กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ที่ลอยเตะจมูกกับใบหน้าขาวหวานปากแดงๆ ที่วนเวียนคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ นี้ก็ช่างน่าพิศวาสเกินห้ามใจ... ยิ่งเคยได้ลิ้มความหอมหวานของปากนุ่มนั้นมาแล้ว...ก็ยิ่งยากที่จะตัดใจได้ง่ายๆ เขายังจำรสหวานของคยูฮยอนได้...มันยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น...

 

 

 

 

 

แขนแกร่งเลื่อนไปโอบไหล่ของคยูฮยอนเอาไว้ก่อนจะค่อยๆ ก้มลงจูบที่กลุ่มผมดกดำนั้น ได้กลิ่นหอมสังเคราะห์ของแชมพู แต่จองฮุนชอบกลิ่นแป้งเด็กอ่อนมากกว่า เขาดันคยูฮยอนให้ตั้งตัวตรงก่อนที่จะกดจมูกโด่งเข้ากับผิวแก้มสีสตรอว์เบอร์รี่ ร่างแกร่งพลิกตัวเข้าหาเด็กชายช้าๆ จนกระทั่งใบหน้าของพวกเขาประชิดกัน...

จองฮุนแตะริมฝีปากของตัวเองเข้ากับของคยูฮยอนอย่างอ่อนโยน...เชื่องช้า...และเนิบนาบจนคยูฮยอนรู้สึกเบาหวิว พอจองฮุนผละออกไป คนตัวบางจึงกระซิบเสียงแผ่ว

“นึกว่าเดทครั้งนี้จะไม่มีจูบซะอีก...”

 

 

 

 

 

 

คำพูดนั้นราวกับเป็นคำท้าทายที่จองฮุนไม่อาจมองข้าม เขาก้มลงตักตวงรสสัมผัสจากกลีบปากนุ่มอีกครั้ง รวดเร็ว...และร้อนแรงกว่าครั้งก่อนหน้า เขาอุ้มเด็กชายขึ้นมานั่งคร่อมเขาบนตัก กดศีรษะทุยนั้นลงมารับจูบให้ถนัด เรียวลิ้นสอดแทรกเข้าไปกวาดชิมน้ำหวานในโพรงปากเล็กนั้นอย่างถวิลหา มือเรียวจิกลงบนไหล่ลาด หลับตาพริ้มด้วยเคลิบเคลิ้มไปกับจุมพิตที่คนรักอายุมากกว่ามอบให้

หากสิ่งที่อันตรายที่สุดกลับเป็นท่อนล่างของคนทั้งสองที่บดเบียดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ทุกการเคลื่อนไหวล้วนเป็นไปตามสัญชาตญาณดิบในกาย โดยมีคิมจองฮุนผู้มากประสบการณ์นำพาเด็กชายผู้ยังไม่ประสีประสาให้เข้าถึงสัญชาตญาณนั้น มือแกร่งลูบไปตามลำตัวเพรียวของคยูฮยอน เสื้อยืดตัวบางไม่อาจขวางกั้นความร้อนแรงจากฝ่ามือนั้นได้...

จองฮุนถอนริมฝีปากออกเมื่อร่างกายขาดอากาศเกินกว่าจะไปต่อ จากที่แดงเป็นบางส่วน...ตอนนี้ใบหน้าของคยูฮยอนแดงก่ำไปทั้งหมด โดยเฉพาะกลีบปากเต่งตึงที่แดงชัดขึ้นจากรสจูบหนักหน่วง ชายหนุ่มตั้งใจว่าจะหยุดเพียงแค่นี้... เขาควรจะหยุดและต้องหยุดเพียงแค่นี้ แต่สะโพกของคนที่นั่งคร่อมเขาอยู่กลับยังขยับเสียดสีเขาอยู่เหมือนหยุดตัวเองไม่ได้... ดวงตากลมโตที่รื้นหยดน้ำใสหลุบมองด้านล่างของตัวเองอย่างรู้สึกผิด...

“อาจารย์...ผม...” คยูฮยอนเผลอเรียกอย่างเดิมตามความเคยชิน "อาจารย์...”

จองฮุนถอนหายใจดังเฮือก หากที่ผ่านมากระแสธารอารมณ์ของเขาเพียงแค่ไหลผ่านรอยแตกแคบๆ ของทำนบกั้นน้ำ...ตอนนี้มันก็คงไหลเชี่ยวรุนแรงจนรอยแตกนั้นขยายกว้างขึ้นและทำนบก็พังทลาย เขาโน้มคอเด็กชายลงมาจูบอีกครั้งในขณะที่มือข้างหนึ่งเกี่ยวขอบกางเกงลง ล้วงเข้าไปข้างในและสัมผัสส่วนอุ่นร้อนของคยูฮยอนเป็นครั้งแรก...

เขาผลักคยูฮยอนให้นอนราบลงไปบนโซฟา แผ่นหลังบางพิงที่วางแขนเอาไว้ ดึงอาภรณ์ท่อนล่างของคยูฮยอนออกจนหมดก่อนจะเริ่มกอบกุมส่วนนั้นไว้และรูดขึ้นลง เด็กชายจิกเล็บกับอุ้งมือจนเป็นรอย...มือแกร่งที่เคลื่อนไหวไม่หยุดตรงส่วนนั้นของตัวเองนั้นสร้างความสุขสมให้เกินคาด ไม่ใช่ไม่เคยทำด้วยตัวเอง...แต่พอคนที่รักทำให้แล้วเขากลับรู้สึกปริ่มเปรมมากขึ้นเป็นพิเศษ จนถึงกับต้องยกมือทั้งสองขึ้นมาปิดปากไว้เพื่อกันไม่ให้เสียงครางน่าอายนั้นหลุดออกมา ทว่าก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก

“อะ...อาจารย์...อะ...” จองฮุนโน้มตัวลงมาจูบปิดเสียงนั้นไว้ในขณะที่มือก็ยังคงปรนเปรอเด็กชายให้อย่างต่อเนื่องและยิ่งขยับเร็วขึ้นเมื่อเห็นร่างโปร่งเริ่มบิดเร่าไปมาบนโซฟา จนในที่สุดเมื่อคยูฮยอนกระตุกเกร็งพร้อมส่งเสียงร้องออกมายาวๆ หนึ่งครั้ง ของเหลวอุ่นๆ ก็เลอะเต็มฝ่ามือของจองฮุน...

.
.

พอเห็นภาพเด็กชายคนรักนอนหอบหายใจเปลือยท่่อนล่างอยู่ตรงหน้าและรู้สึกถึงคราบที่เปรอะเปื้อนมือ...
จองฮุนก็รู้สึกรังเกียจตัวเองจนแทบจะอาเจียน

ชายหนุ่มรีบเอี้ยวตัวไปคว้าทิชชู่จากกล่องกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเตี้ยข้างๆ ทำความสะอาดมือตัวเองและตามร่างกายของคยูฮยอนเสียหมดจด... แต่นั่นไม่อาจขจัดความรู้สึกผิดที่เกาะแน่นให้ออกไปได้

แม้จะรับรู้ว่าตอนนี้ร่างกายเขากำลังต้องการคยูฮยอนมากแค่ไหน แต่สิ่งที่เขาทำไปก็น่ารังเกียจมากเกินพอแล้ว อาจารย์หนุ่มรีบขยับตัวเพื่อจะลุกออกไปจากโซฟา ตั้งใจว่าจะไปจัดการกับอารมณ์ที่คั่งค้างในกายในห้องน้ำด้วยตัวเอง แต่มือบางกลับยื่นมาฉุดเขาไว้ เสียงหวานร้องถามแผ่วเบาหากช่างยั่วเย้ายิ่งนัก

 

 

 

 

 

 

...เขาประเมินทุกอย่างในตัวโจคยูฮยอนต่ำเกินไป...


เหมือนสมองและร่างกายของจองฮุนหยุดทำงานไปชั่วครู่หลังจากได้ยินคำถามนั้น ประสาทสัมผัสทำงานอีกทีก็เห็นเด็กชายลุกขึ้นนั่งทั้งที่ท่อนล่างยังเปลือยเปล่า สองมือเรียวยื่นเข้ามาลูบไล้ส่วนสำคัญของจองฮุนผ่านเนื้อผ้าบางเบา พยายามเลียนแบบจังหวะที่จองฮุนทำให้ตัวเองก่อนหน้านี้ จองฮุนเห็นว่ามือของคยูฮยอนสั่นระริกในขณะที่ค่อยๆ ดึงกางเกงของเขาลง ก่อนจะเลื่อนลงไปสัมผัสส่วนอุ่นร้อนของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“ผม...ไม่เคย...กับคนอื่น...”

คยูฮยอนพูดออกตัวไว้ก่อน โดยไม่ได้รู้เลยว่าสำหรับจองฮุน แค่เพียงมือเล็กโอบกระชับส่วนแข็งขืนของเขา เลือดอุ่นร้อนก็สูบฉีดไปทั่วร่างได้แล้ว ร่างสูงเอื้อมมือไปบีบที่ไหล่บางไว้ ดวงตาเรียวคมก้มลงมองดูเด็กชายขยับข้อมือเข้าออกช้าๆ เปล่งเสียงครางต่ำออกมาในลำคออย่างพึงพอใจ

“อะ...คยูฮยอน เร็วขึ้นอีก...” เด็กชายทำตามคำเรียกร้องของจองฮุนอย่างว่าง่าย จังหวะของเขาเร็วขึ้นอย่างต่อเนื่อง เสียงหอบหายใจของจองฮุนดังถี่ขึ้น ทันใดนั้นเองที่มือแกร่งของจองฮุนก็เพิ่มแรงบีบเข้าที่หัวไหล่จนคยูฮยอนรู้สึกเจ็บ พร้อมๆ กับที่เขาปลดปล่อยออกมา เขารีบคว้าทิชชู่มาจากที่เดิมและดึงมือคยูฮยอนออก เช็ดสิ่งที่เลอะเทอะจนหมดจดด้วยตัวเอง




“ขอโทษ...” จองฮุนพึมพำออกมา

“ไม่เห็นต้องขอโทษ... พี่ก็ทำให้ผมเหมือนกันนี่" คยูฮยอนจูบจองฮุนเบาๆ ที่ริมฝีปากคล้ายจะปลอบใจ "...เลิกคิดมากเรื่องนี้สักทีเถอะ ผมอาจจะเด็กกว่าพี่มาก แต่ผมก็ไม่ใช่เด็กห้าขวบ อีกแค่สามปีผมก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว ผมไม่ชอบเห็นพี่หน้าเครียดแบบนี้เลย"

คยูฮยอนลุกขึ้นยืนและหยิบกางเกงที่กองไว้บนโซฟาขึ้นมาสวม จองฮุนเองก็เช่นกัน เด็กชายกระตุกชายเสื้อของจองฮุนเบาๆ แทนการสะกิด พอจองฮุนหันไปมอง จมูกโด่งก็ยื่นขึ้นมากดเข้าที่แก้มของเขา ปากสวยวาดยิ้มหวาน “วันนี้ผมมีความสุขมากนะครับ ขอบคุณมาก"

จองฮุนกดจูบที่ขมับของคยูฮยอนเบาๆ ตอบกลับไป





คยูฮยอนกลับไปแล้ว...

ตอนแรกจองฮุนยืนกรานว่าจะไปส่งคยูฮยอนถึงบ้าน แต่เด็กชายกลับปฏิเสธและบอกเขาว่า 'ผมบอกแม่ว่าออกมาเที่ยวกับเพื่อน ตะกี้ก็บอกเหมือนกันว่าไปเปลี่ยนเสื้อบ้านเพื่อน...ไม่ต้องหรอกฮะ' เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าคยูฮยอนไม่น่าจะบอกแม่ว่าออกมาเดทกับ 'อาจารย์' เพราะถ้าเขาเป็นคยูฮยอน เขาก็คงไม่เผยความจริงเช่นกัน

'อีกแค่สามปีผมก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว' คำพูดของคยูฮยอนยังคงดังก้องอยู่ในหัว อีกแค่สามปี...อีกแค่สามปีจองฮุนก็จะไม่ต้องอดทนกับความต้องการและความรู้สึกผิดที่อัดอั้นแน่นเต็มอกไปอย่างนี้ ถึงคยูฮยอนจะบอกเขาว่าไม่ต้องคิดมาก แต่สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้เขาก็รู้สึกรังเกียจตัวเองเต็มที



...ทว่าก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดีมากเหลือเกิน



แค่ช่วงเวลาเพียงไม่นานนักที่พวกเขาเลื่อนระดับความสัมพันธ์กัน แต่จองฮุนกลับพาคยูฮยอนมาถึงขั้นนี้แล้ว... เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะเป็นผู้ใหญ่ที่ควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้แย่เพียงนี้ และก็ไม่คิดว่าคยูฮยอนจะทำให้ความสามารถในการบังคับใจของเขาต่ำลงขนาดนั้น ราวกับน้ำมันและไฟมาเจอกัน และเพลิงอารมณ์ของเขาก็ลุกโชนอย่างร้อนแรงจนหยุดไม่อยู่




อีกสามปี...





จองฮุนไม่แน่ใจนักว่าเขาจะทนได้นานพอ




END.